آب، پس از هوا، مهم ترین نیاز هر جانداری [به ویژه انسان]، برای ادامه حیات است. ابتدا چنین به نظر می رسد كه «آب»، هم چون هوا، خاك و نور خورشید، نعمتی خداداد است. آب های اقیانونس ها و دریاها بخار می شوند، باران می بارد، رودخانه ها جاری می شوند، سفره های زیر زمینی پر آب می شوند و این چرخه هم چنان ادامه دارد. اما اداره كنندگان جهان، در تلاش برای سلطه و كنترل آب آشامیدنی همگان هستند.



به گزارش رجانیوز به نقل از ایران پی ان، امروزه در هر كشوری، آب برای كشاورزی، دامپروری و نوشیدن انسان كه به آن «آب شرب» می گویند، به شكل یك معضل بیان می شود. جار و جنجال بسیاری تحت عنوان «كاهش آب» به راه افتاده است. اما واقع این است كه درصد كاهش بارندگی، بسیار كمتر از ازدیاد جمعیت می باشد و معضل كاهش آب بیشتر ساختگی است (مگر در برخی از مناطق كه به لحاظ جغرافیایی خشك یا نیمه خشك تعریف شده اند).

جمعیت جهان، امروز از مرز 7 میلیارد نفر نیز فزون تر شده است. در برخی اقلیم ها، بارش باران بیشتر و در برخی كمتر است و قطعاً سطح نیازها متفاوت می شود. اما، محاسبه كنید كه اگر فقط روزانه یك میلیارد نفر مجبور شوند تا آب آشامیدنی خود را در بطری یا گالن خریداری كنند، درآمد سالانه چقدر خواهد بود؟

به طور قطع، قیمت ها در كشورهای متفاوت، فرق دارد، اما چنین برآورد كنیم كه اگر این یك میلیارد نفر، روزانه فقط 5/1 لیتر آب آشامیدنی مصرف كنند، روزانه یك و نیم میلیارد آب آشامیدنی در قالب بطری مصرف شده است و اگر هر بطری فقط 50 سنت (نیم دلار) سود خالص داشته باشد، جمع آن بالغ بر 750 میلیون دلار و سالانه قریب به 280 میلیارد دلار می شود؛ و این رقمی نیست كه سازمان ها و شركت های كنترل كننده جهان، به ویژه در مواد خوراكی و آشامیدنی، به راحتی از آن بگذرند.

این رقم فرضی است و فقط با محاسبه یك میلیارد نفر و روزانه فقط 1.5 لیتر آب آشامیدنی محاسبه شده است، اگر تعداد، میزان مصرف و نیز سود خالص حاصله بیش از این باشد، ارقام باورنكردنی تر خواهد بود.

- در ایران، كه اغلب مردم از آب لوله كشی شهری برای آشامیدن استفاده می كنند، هر بطری 1.5 لیتری آب آشامیدنی، بین 500 تا 600 تومان توزیع می شود و فروشندگان نیز آن را بین 750 تا 800 تومان، می فروشند. پس اگر از این جمعیت 75 میلیونی، فقط 5 میلیون نفر آب را خریداری كنند، گردش مالی روزانه متوسط بالغ بر 2.750 میلیارد و سالانه بالغ بر هزار میلیارد تومان می باشد.

از این رو، اداره كنندگان جهان، پس از در اختیار گرفتن تمامی رگ های حیاتی بشر، مثل مواد خواراكی، پوشاك، نفت و انرژی و ...، اكنون با سرعتی سرسام آور، در جهت سلطه و كنترل «آب» در جهان، به ویژه آب آشامیدنی گام بر می دارند.

همیشه بهانه ای عوام پسندانه برای سلطه هست:

نظام سلطه، چه به شكل نظامی، چه سیاسی و چه اقتصادی یا فرهنگی، هیچ گاه نمی تواند بدون بهانه و توجیهی عوام پسند، به میدان آمده و موفق شود. برای اشغال نظامی افغانستان، 11 سپتامبر لازم است – برای اشغال نظامی عراق، ادعای برخورداری رژیم بعث صدام از سلاح های دوربرد و كشتار جمعی كه امریكا را تهدید می كند لازم است – برای اشغال و تجزیه سوریه، داعش و مبارزه با تروریسم لازم است ... و خلاصه همیشه یك "تهدید" برای توجیه حضور و سلطه ی آنان لازم است، اما برای سلطه بر آب آشامیدنی مردم چه بهانه ای می تواند موجه باشد؟

بهانه ها:

زمین در حال گرم شدن است – نزولات آسمانی كاهش یافته است – لایه ی اوزون سوراخ شده است – گازهای گلخانه ای بیش از حد تولید شده است – جمعیت بشر افزایش یافته است – تأسیسات آب آشامیدنی در بیش از نیمی از كشورهای جهان (به ویژه در آسیا و بالاخص در به اصطلاح خاورمیانه) یا فرسوده شده و یا با بمباران ها تخریب شده است – فضولات صنعتی و نیز مواد شیمیایی و حتی رادیوآكتیوته ای كه در بمباران ها ساتع شده، آب های را آلوده كرده است - هزینه تسویه ی آب جهت آشامیدن و توزیع در شبكه لوله كشی شهری گران است و ...؛ پس «آب» یك معضل جهانی است و همگان به راحتی دسترسی به آب آشامیدنی نخواهند داشت! پس ما باید وارد عرصه شویم.

خیرخواهان و مصلحان جهانی:

پس از جوّسازی های شعاری، خبری، گزارشی و ... در جنگ نرم و القای معضل "آب آشامیدنی" به اذهان عمومی و نیز انواع عملیات های پیچیده ی نظامی، صنعتی و اقتصادی، در جنگ های آبی، همیشه این امریكا و كشورهای متحد اروپایی – دولت های فراماسونی و شركت های صهیونیستی و كارتل های بین المللی هستند كه با حمایت سازمان های بین المللی، برای نجات بشر، حقوق بشر و ... به میدان می آیند.

بهانه این است كه «آب»، مایه حیات بشر است، چه به مصرف كشاورزی برسد، چه دامپروری، چه صنعت و چه آشامیدن؛ لذا نباید در مالكیت حكومت، دولت، ملت، یا گروه های خاص باشد.

از این رو، «جنگ آب»، در كنار «جنگ نفت و انرژی»، در صدر استراتژی نظام سلطه قرار گرفته است. اما این سلطه، همیشه با حملات نظامی سیطره نمی یابد، بلكه با «كنترل اقتصادی»، حاصل می گردد.



سازمان تجارت جهانی (WTO) و بانك جهانی (World Bank):

همیشه گام نخست در جنگ جهانی اقتصادی، با سازمان تجارت جهانی (WTO) و بانك جهانی (World Bank ) می باشد كه یكه تاز این میدان هستند، البته با حمایت های دولتی.

دولت ها، زمینه سلطه ی شركت ها را فراهم می كنند. به عنوان مثال: روش تسویه آب فرق می كند و دیگر قابل آشامیدن نمی باشد – وزارت بهداشت مضر بودن آب لوله كشی را برای شرب اعلام می كند – مجلس ها قوانین لازم برای فعالیت بخش خصوصی را مصوب می كنند - سرچشمه ها و جریان های عمده ی آب شیرین، (مانند معادن استراتژیك) در اختیار شركت های بزرگ و سرمایه داران قرار می گیرد ... و بانك ها وارد عمل شده و با مشاركت، سرمایه گزاری مستقیم یا وام، كار را تمام می كنند.

به گزارش (Third world traveler): سیاست های خصوصی سازی، از سوی بانك جهانی، به سازمان تجارت جهانی (WTO) دیكته و گاه تحمیل می گردد و آن سازمان تحت موافقت نامه های عمومی در عرصه خدمات تجاری (GATS )، جاده ی بین قوانین و شركت ها را هموار می نماید.

بنا بر همین گزارش: بانك جهانی، معضل آب آشامیدنی در جهان را یك فرصت بسیار مناسب جهت سرمایه گزاری قلمداد می كند (و البته نامش را كارآفرینی می گذارد، تا مردم رغبت نشان دهند).

بانك تجارت جهانی، درآمد بالقوه از سرمایه گزاری در آب آشامیدنی را بالغ بر سالانه 800 میلیارد دلار برآورد كرده است (كه البته می دانیم رقم بسیار بشتر است).



Monsanto Co.

كمپانی مونسانتو (Monsanto)، كه به غول فنآوری زیستی جهان (Bio Tenchnology) مشهور است، ظهور بحران آب را فرصت مناسب جدیدی برای "كسب و كار" قلمداد كرده است.

این كمپانی در مقاله استراتژی خود آورده است:

«ما معتقدیم شرایط ناپیوسته (یا بحران)، فرصت مناسبی برای سرمایه گزاری و كسب و كار می باشد و با تغییر سیاست های عمده (كیفیت منابع، مقدار تولید، معافیت ها و ...)، سود حاصله حتی بیشتر از شرایط پیوسته خواهد بود، به ویژه در حوزه ی «آب».

این مقاله می افزاید: ما در حال بررسی پناسیل ها و راه كارهای تأمین مالی غیر متعارف هستیم (مثل: سازمان های غیر دولتی، بانك جهانی، USDA، و غیره)، چرا كه می تواند با استفاده از منابع و نیز ساز و كارهای محلی، نیاز به سرمایه گزاری مستقیم را كاهش دهد.

مونسانتو رسماً اعلام كرده است كه مایل به همكاری با شركت مالی بین المللی (IFC) می باشد تا بتواند در حوزه ی "آب آشامیدنی"، یك بحران جهانی را به یك فرصت خوب كسب و كار مبدل نماید!

آب كجاست؟ نیروی كار و درآمد كجاست؟



آب، نه مانند منابع زیر زمینی نفت و گاز است كه فقط در برخی از مناطق جهان باشد و نه مانند صنایع نظامی و غیر نظامی و الكترونیك است. آب مثل نفت نیست كه استخراج آن در كشورهای دیگر و با سرمایه گزاری ها كلان صورت پذیرد و دستیابی به آن نیز نیاز به صادرات و واردات داشته باشد – مثل هواپیما، تانك، یا خودرو و گوشی همراه هم نیست، بلكه در هر كشوری كم و بیش آب وجود دارد و مصرف كنندگان نیز مردم همان كشور هستند، پس درآمد نیز همانجاست. لذا این درآمد كلان، می تواند با سرمایه گزاری اندك، استفاده از منابع و نیروی كار محلی و فروش به مردمانی كه مالك همان آب هستند، حاصل شده و به جیب شركت های بزرگ واریز شود.

توسعه پایدار:

"توسعه" نیز واژه ای چون دموكراسی است كه همچون شمشیری برّنده، بر سر مردم فرود آمده و قدرت های كوچك و بزرگ را مسلح می كند.

مونسانتو (Monsanto) نیز به پروژه سلطه جهانی بر آب، نام «توسعه پایدار مبتنی بر منطق كسب» را نهاده است.

این كمپانی كه درآمدش فقط در هند و مكزیك و در سال 2008 بالغ بر 420 میلیون دلار، با درآمد خالص 63 میلیون دلار بوده است، در همان سال پیش بینی كرده بود كه تا سال 2010، حدود 2.5 میلیارد نفر از مردم جهان، دسترسی به آب سالم آشامیدنی نخواهند داشت. بر اساس این پیش بینی دست كم 30 درصد مردم در ایالات متحده امریكا، چین، هند و مكزیك (كشورهای پر جمعیت)، از دسترسی به آب آشامیدنی سالم محروم خواهند ماند. این كمپانی در گزارش خود می افزاید: در هند، عرضه ی آب تا سال 2025، فقط 700 كیلومتر مكعب در سال خواهد بود، در حالی كه تقاضای آب به 1050 واحد می رسد و این یعنی یك منبع سود تضمین شده.

همه باید برای دسترسی به آب، پرداخت كنند:

بانك جهانی، در برنامه سیاست های خصوصی سازی آب در جهان، تحت عنوان «مدیریت آب» (The water privatization policy of the World Bank) كه در سال 1992 ارائه داده است، می افزاید: «معتقدیم كه در دسترس بودن آب، بدون هیچ هزینه ای، حتی برای پایین ترین اقشار مردم، ناكارآمد است، حتی فقیران نیز باید برای آب آشامیدنی، پرداخت كنند».

بانك جهانی بر همین اساس جدولی تهیه كرده است كه در هر منطقه ای، مردم هر قشری، چقدر باید آب بها پرداخت كنند و برای اقشار فقیر نیز حداقلی را تعیین كرده است كه برای بیش از آن، باید اضافه پرداخت داشته باشند.

بزرگ ترین كمپانی های سلطه بر آب آشامیدنی جهانیان:

غول های سرمایه داری، در این جنگ لطیف آب، بدون هیچ سر و صدایی می تازند. بازار "آب" در آمریكا كه پیشتاز است، بیش از صد میلیارد دلار برآورد شده است.

شركت (U.S. Filter Corporation )، با سرمایه گزاری 6 میلیارد دلاری، و انتظار درآمد سالانه 12 میلیارد دلار در امریكا، بزرگ ترین شركت «آب آشامیدنی جهان» می باشد.

شركت جنرال الكتریك نیز با مشاركت بانك جهانی، یك صندوق سرمایه گزاری برای خصوصی سازی «آب و برق در جهان»، تأسیس كرده است.



و شركت سیتی زن نیز در این عرصه سرمایه گذاری های كلانی كرده است.

شركت انرون (Enron ) كه در عرصه انرژی فعالیت دارد، قراردادهایی آبی را در بلغارستان، ریو دو ژانیرو، برلین و پاناما منعقد كرده است. در آمد بخش آب انرون به نام (Azurix ) سالانه بالغ بر 400 میلیارد دلار می باشد و پیش بینی شده با ورود به سایر كشورهای هدف و سرمایه گزاری در تأسیسات آب و فاضلاب، سالانه بالغ بر 600 میلیارد دلار شود.

كوك، پپسی و نستله

بی تردید غول های سلطه بر انواع مواد خوراكی و آشامیدنی جهان، یعنی «كوك، پپسی و نستله»، با شعب تولیدی و توزیعی ای كه در سرتاسر جهان دارند و با قوت نفوذ در دولت ها و مجالس، از این بازار غافل نخواهند ماند.

كوك (cock.co)

شركت كوك (كوكاكولا)، آب آشامیدنی را با همان برند امریكایی (Dasani)، در سرتاسر جهان وارد بازار كرد. معروفیت آب دِسِنی (Dasani)، هم چون سایر محصولات این شركت، ابتدا در میادین بزرگ ورزشی (مسابقات بین المللی، منطقه ای و ملی) شروع شد و به عرصه انتخابات های سیاسی نیز كشانده شد.

پپسی (pepsico)

شركت پپسی در گزارش خود اذعان دارد كه در حال حاضر آب آشامیدنی بیش از سه میلیون نفر را تأمین می كند.

این شركت در گزارش خود، با ادعای این كه «ما مدیون و متعهد نسل های بعدی در قبال منابع محدود آب هستیم»، به "توسعه پایدار" اشاره كرد و قرن 21 را برای تمامی سرمایه گزاران، سهامداران و كاركنان خود، امیدبخش توصیف كرد تا آنجا كه همكارانش به «شهروند خوب در جامعه ما»، معروف شوند. امروزه برند (Aquafina)، معروف ترین آب آشامیدنی این شركت است.

نستله (Nestle CEO)

شركت نستله كه از بدنام ترین شركت های صهیونیستی در جهان می باشد، با اهدافی بسیار شوم و مستكبرانه به حوزه اقتصادی آب وارد شده است.

به گزارش (Natural news)، شركت نستله به دنیال "كنترل آب در جهان" می باشد.

به گزارش (True activist): مدیر عامل شركت نستله (Nestle CEO) مدعی است كه "آب"، از موارد حقوق بشر نیست و باید خصوصی سازی شود.

بنا بر همین گزارش، مدیر عامل اسبق كه اكنون رییس بزرگ ترین شركت مواد غذایی می باشد، گفته است: شركت باید مالك هر قطره ی آب در این سیاره باشد، و شما موفق به دستیابی به آب نخواهید بود، مگر آن كه بابتش پرداخت كنید.

شركت نستله، برای این سلطه، یك تنه وارد نشده است، بلكه با كمپانی مونسانتو (Monsanto ) در قالب (GMO) همكاری دارد.